پدرم

پدرم

ما که باغ بهارمان پژمرد

ما که پای امیدمان فرسود

بی تو ، از سوز عشق با که نالیم؟

بی تو ، درمان درد از که جوییم؟

بی تو رسم محبت از که آموزیم؟

و بی تو ، یاس و شمعدانی خانه ات را

به کدامین بهار بشارت دهیم؟

پدرم عروجت به آسمان لایتناهی ، به مرکز مهربانی ، پروازی به سوی خدای غفار ست

روحت شاد و قرین رحمت الهی