Antonin (Anton) Zagórski herbu Ostoja, pochodził ze starej polskiej rodziny szlacheckiej, której korzenie sięgają 11. wieku. Był synem Karola Franciszka (Franza) Zagórskiego, fabrykanta tekstylnego z Białej Krakowskiej Po tym jak Zagórscy, w wyniku rozbiorów Polski, stracili swój majątek w okolicach Brodnicy, rodzina przybyła do Białej Krakowskiej (ówczesna, galicyjska nazwa części obecnego miasta Bielska-Białej). Dzięki udziałom w przemyśle włókienniczym Zagórscy doszli do pewnego majątku. Co istotne, rodzina podczas rozbiorów Polski nie używała, jak twierdziła z pobudek patriotycznych, tytułu rycerskiego (Ritter), o którego potwierdzenie przez władze austriackie należało się wówczas specjalnie starać. Antonin Zagórski, podobnie jak jego działający później we Lwowie brat, inżynier budownictwa Franciszek Karol, uczęszczał do lokalnej szkoły technicznej w Białej. Obydwaj bracia studiowali następnie na Politechnice we Wiedniu, Antonin w latach 1853 - 1857. Po studiach podjął pracę jako przedsiębiorca budowlany i architekt na Ottakringu, ówczesnym przedmieściu Wiednia. Tam zaangażował się w politykę lokalną, najpierw jako radny, a wreszcie jako burmistrz. W tym czasie zrobił wiele dla poprawienia infrastruktury lokalnej, szczególnie w dziedzinie zaopatrzenia w wodę i kanalizację. Zagórski był społecznikiem i filantropem zaangażowanym w pracę na rzecz różnych organizacji humanitarnych, jak również domów dla ubogich i sierot. Był inicjatorem budowy szpitala Wilhelmina. Obok rodziny Kuffner, do której należał browar Ottakringer, rodzina Zagórskich była najważniejszą rodziną w Ottakringu. Za swoje zasługi dla Ottakringu Antonin Zagórski otrzymał tytuł "Honorowego Obywatela", rycerski order Cesarza Franciszka Józefa (1889 r.) i jego imieniem została nazwana jedna z ulic Wiednia, która nosi je do dnia dzisiejszego. Po tym jak Ottakring w 1891 roku został dzielnicą Wiednia, Zagórski musiał zrezygnować z funkcji burmistrza, przez krótki czas był członkiem rady miejskiej z ramienia partii Liberałów. Między innymi wszedł w skład Komisji, której zadaniem było opracowanie statutu rady dzielnicy (Ottakring) i powierzono mu obowiązki radcy w dzielnicowej radzie szkolnej. Po porażce liberałów, Zagórski ostatecznie wycofał sie z polityki, ale do końca życia był aktywny jako przedsiębiorca budowlany. Jego firma, specjalizowała się w szczególności w budowie połączeń wodociągowych. Wybudował wiele wodociągów tego typu w monarchii naddunajskiej, w tym w Szumawie (Böhmerwald). Zagórski zmarł w wieku 64 lat we Wiedniu na gruźlicę płuc. Był dwukrotnie żonaty. Pierwsze małżeństwo zawarł w 1869 r. w bazylice Mariazell z Marie Hoffer (1848-1888), po jej śmierci ożenił się ponownie w 1894 r. w Ołomuńcu z Marie Bayer (1866-1903). Z tego małżeństwa pochodziła żyjąco krótko córka Raphaela (urodzona w 1897 r., zmarła w 1898 r.). Z rodzinnych przekazów wynika, że Antonin miał jeszcze jedną, starszą córkę Mariannę. Jej los jest nieznany. Opracowała Beata Zagórska-Marek, stryjeczna prawnuczka Antonina, we współpracy z Ursulą i Peterem Prokop, twórcami strony internetowej poświęconej architektom wiedeńskim: http://www.architektenlexikon.at/de/710.htm