Een kleine familiegeschiedenis opgetekend door een familielid ter ere van Oom Joop (te Utrecht)

Er was eens..... zo beginnen alle verhaaltjes van lang geleden. Er was eens een terrazobedrijf in Utrecht, gelegen aan de Wolvenstraat. Carlo Francesco Fiscalini had dit bedrijf gesticht; het heette dan ook Fiscalini. Dit verhaal vertelt van zijn zoon; Camillo Marino Fiscalini (Miel). Op jeugdige leeftijd was hij al met zijn tweelingbroer Francesco (Frans) in het familiebedrijf opgenomen. Daar leerden zij het vak van terrazowerker door en door kennen. Toen Miel trouwde met Cornelia Mooring en zij hun eerste kind, Carlo, hadden gekregen, vond vader Fiscalini het hoog tijd worden dat Miel zijn eigen zaak kreeg. Hij kocht dus voor zijn zoon het terrazobedrijf Tonini & Co. te Groningen. In 1930 scheidden hun wegen en trok Miel met zijn gezin naar de Popkenstraat 3a te Groningen. Al heel gauw bracht Cornelia een dochter Joke ter wereld. Het 3e kind, Mieltje Ignatius, was spoedig onderweg (1932) en ook Tineke (1933) liet niet lang op zich wachten. Met de zaak ging het uitstekend maar prive bleven ziekte, zorgen en verdriet niet uit. In 1934 stierf zijn vrouw en een half jaar later zijn zoontje Miel. Hij stortte zich in zijn werk en de 3 overgebleven kinderen werden min of meer opgevoed door zijn zussen Ton en Rie plus vriendinnen. Maar aangespoord door zijn zusters, ging hij tenslotte toch weer eens uitkijken naar een nieuwe lieve vrouw. En zowaar, hij vond haar (ze liep elke ochtend naar haar werk langs de Popkenstraat in die tijd !). Hij trad met haar (Hester Erkelens) in het huwelijk in 1936. Samen hebben zij hele mooie maar ook moeilijke jaren gekend. Hester kreeg spoedig kinderen: Camilla (1937), Frans (1938) en Paolo (1939). De zaak bleef goed gaan maar vroeg veel geld en energie. Gedurende de eerste jaren van de oorlog bleef alles vrijwel normaal maar later werden materialen schaarser en kwam er minder werk. Miel kon nu volop verzetswerk doen, lectuur verspreiden, onderduikadressen doorspelen en zelfs onderduikers onderbrengen tot het einde van de oorlog. Tijdens de opbouw na de oorlog brak zakelijk een goede tijd aan. Er werden weer kinderen geboren: Elly (1945) en John (1946). Maar Miel kreeg lichamelijk steeds meer ongemakken, al bleef hij zich inzetten voor zijn zaak en z'n mannen. Inmiddels verwachtte Hester een nieuwe baby, maar dit kind zou zijn vader nooit persoonlijk leren kennen. Hij stierf in maart 1948. In april werd zijn nieuwe naamgenoot geboren; Miel. Gelukkig was er hulp van een andere zus Bep, die het gezin reusachtig heeft gesteund in die moeilijke en spannende tijden. Maar het leven is verder gegaan. In 1949 heeft de oudste broer (Carlo) het ouderlijk huis verlaten voor militaire dienst in Zwitserland. Hij is daar gebleven. De zaak is na verloop van tijd verkocht. En langzamerhand zijn alle andere kinderen ook uitgevlogen, hun eigen weg gaan zoeken en getrouwd. Dit verhaal is mede geschreven voor alle kinderen en (achter)klein kinderen van Camillo Marino Fiscalini. Zij hebben toch een stukje van het leven van hem meegekregen.