Wolter von Plettenberg

Is your surname von Plettenberg?

Research the von Plettenberg family

Wolter von Plettenberg's Geni Profile

Share your family tree and photos with the people you know and love

  • Build your family tree online
  • Share photos and videos
  • Smart Matching™ technology
  • Free!

Wolter von Plettenberg

Russian: Вальтер фон Плеттенберг, French: Gautier de Plettenberg, Polish: Walter von Plettenberg
Also Known As: "Walter von Plettenberg"
Birthdate:
Birthplace: Meyerich Castle, Welver, Arnsberg, North Rhine-Westphalia, Germany
Death: February 28, 1535 (80-89)
Cēsis, Cēsu pilsēta, Cēsis Municipality, Latvia
Place of Burial: Cēsis, Cēsu pilsēta, Cēsis Municipality, Latvia
Immediate Family:

Son of Berthold von Plettenberg and Gosteke Lappe
Brother of Johann von Plettenberg; Bertold von Plettenberg a. H. Meyerich; Wolter jun. von Plettenberg; Helene von Plettenberg; Margareth von Plettenberg and 4 others

Occupation: Landmeister in Livland des Deutschen Ordens
Managed by: Private User
Last Updated:

About Wolter von Plettenberg

Wolter von Plettenberg (c. 1450 – February 28, 1535) was the Master (Landmeister) of the Livonian Order from 1494 to 1535 and one of the greatest leaders of the Teutonic knights. He was an important early Baltic German.

Biography

Wolter von Plettenberg was born in Welver (in Meyerich Castle), Westphalia. Belonging to the House of Plettenberg, he was the first child of his father Berthold von Plettenberg and his mother Gosteke Lappe, but had at least seven siblings.

He went to work at the Fort of Narva at the age of ten and joined the Teutonic Order when he was about 14.

In 1489 he was elected to marshal of the Order (Landmarschall), in 1491 he fought successfully against the city of Riga and was elected master in 1494. That same year Moscow closed down the Hanseatic office in Novgorod and imprisoned Hanseatic merchants (most of them Livonians) there.

Livonia was drifting into war with Muscovite Russia. After negotiations in 1498 failed, Plettenberg chose to prepare for pre-emptive attack against Pskov, which was then still a formally independent state, but under heavy influence from Moscow. In 1500 Plettenberg made an alliance with Grand Duke of Lithuania, Alexander Jagiellon (the Treaty of Wenden), who had been at war with Russia since 1499. He also tried to convince Pope Alexander VI to issue a crusading bull against the Russians in order to acquire funding from the sale of indulgences, but his efforts were in vain.

In the war with Russia (1501-1503), Plettenberg showed himself to be a talented and skilled commander. His strength lay in his skillful use of heavy cavalry and artillery fire. With such tactics Plettenberg won the Battle of the Siritsa River (August 1501), where an army of the Livonian Confederation of 8,000 foot and 4,000 horse defeated an about two times stronger army of Russians. But without the promised help of the Lithuanians, Plettenberg was unable to conquer Pskov and only burned the stronghold of Ostrov.

During the winter of 1501–1502, the Russians harshly ravaged Eastern Livonia and many Livonian dignitaries wanted to make peace with Muscovy. But Plettenberg decided to continue the war and tried to conquer Pskov one more time. However, due to Moscow's strong support of Pskov, he was forced to retreat southwest from the city. On 13 September 1502 he won the Battle of Smolin (at Lake Smolin close to the village Palkino in Pskov Oblast) with his 5,000 men against about 12,000 Russians. The next day, 14 September, became the Victory Day in Livonia. In 1503 peace between Ivan III and Livonia on the terms of status quo ante bellum was concluded.

During the Protestant Reformation, Plettenberg supported the Lutherans, hoping thus to subjugate the Catholic Archbishopric of Riga to him. The province was in disarray and the master had serious difficulties in ruling the territory which remained divided between the Order, the bishoprics, and the rich cities of Riga, Reval and Dorpat.

In 1525 Plettenberg refused to convert himself to Lutheranism and to become a secular ruler of Livonia as the Grand Master Albert in Prussia had done. Instead he became vassal or Imperial Prince (Reichsfürst) of the Emperor Charles V, thus hoping to get direct support from the Holy Roman Empire.

In March of the year 1535 he died quite suddenly at the age of about 85 years. According to legend, he died in full armor, sitting in front of a fireplace in an armchair.

He is buried in Cesis at St. John's church.

Legacy

Traditionally, both Baltic Germans and Estonian historians have considered Plettenberg one of the most capable and successful leaders in Livonian history, the former having called him one of the greatest masters of the order and a national hero. His bust was included in the German Walhalla memorial.

Two books have been written that focus on Plettenberg. Hans-Fredrich Blunck's Wolter von Plettenberg: Deuchordenmeiester in Livland (1938) and Mia Munier-Wroblewski's Zeitenwende, Ein Deutschordensroman (1939). Additionally, Plettenberg has been featured in several fictional works.

Many sculptures have been made of Plettenberg. The most famous is a bust located in the Walhalla memorial and a wooden statue is located in Riga.

In 2015, the Bank of Latvia located in Riga issued a collector coin on the 500th anniversary of the Riga Castle that depicted the castle along with Plettenberg and the Virgin Mary.

See also

Über Wolter von Plettenberg (Deutsch)

Wolter von Plettenberg (* um 1450 auf Burg Meyerich, Westfalen, heute Welver-Meyerich; † 28. Februar 1535 in Wenden, lettisch Cēsis, Livland) war der bedeutendste Landmeister in Livland des Deutschen Ordens.

Leben

Er stammte aus dem weitverzweigten westfälischen Adelsgeschlecht der Herren von Plettenberg. Einige Jahrzehnte vor seiner Geburt war seine Familie vom Kölner Erzbischof bzw. Herzog von Westfalen mit der Burg Meyerich bei Soest belehnt worden, auf der er 1450 geboren wurde. Im Alter von ca. 14 Jahren trat er, wie acht andere Familienmitglieder, in den livländischen Zweig des Deutschen Ritterordens ein. In Riga bekleidete er ab 1481 das Amt des obersten Finanzbeamten des Ordens in Livland. Landmeister Johann Freitag von Loringhoven (1485–1494) ernannte ihn 1489 zum livländischen Landmarschall. In dieser Position siegte er am 30. März 1491 in der Schlacht von Neuermühlen (lettisch: Ādaži) über die Truppen des Erzbischofs von Riga und der Stadtmark Riga. Damit legte Plettenberg die entscheidende Grundlage für die Einigung Altlivlands.

Nach dem Tod des Landmeisters Loringhoven wurde er am 7. Juli 1494 zu dessen Nachfolger gewählt. Als Landmeister siegte er in der Schlacht an der Seriza am 27. August 1501 mit einem aus Ordensrittern, Landsknechten und lettischen und estnischen Bauern bestehenden Heer über die zahlenmäßig weit überlegene Armee des Moskowiter Großfürsten Iwan III. Aufgrund der sich in Plettenbergs Heer in der Folge ausbreitenden Ruhr konnte dieser Erfolg jedoch nicht genutzt werden. Schließlich siegte ein vereintes Heer der altlivländischen Stände unter dem Befehl Plettenbergs durch einen vehementen Reiterangriff in der Schlacht am Smolinasee am 13. September 1502 ein zweites Mal über den Moskowiter Großfürsten.

Mit äußerster Klugheit setzte Wolter von Plettenberg nach dem Friedensschluss mit Iwan III. von 1503 die besonnene Politik seines Vorgängers Freytag von Loringhofen fort. Seine Entscheidung, den livländischen Kirchen die Durchführung von Gottesdiensten nach lutherischem Vorbild zu gewähren, ermöglichte ab 1522 die unblutige Einführung der Reformation in Livland bei Deutschen, Esten und Letten. Plettenberg selbst blieb jedoch zeitlebens katholisch. 1529 wurde Wolter von Plettenberg, in seiner Funktion als Landmeister von Livland, zum Reichsfürsten erhoben.

Wolter von Plettenbergs Wirken verdankte Livland eine fast sechzigjährige Friedenszeit, die zu einer günstigen ökonomischen und demographischen Entwicklung auf dem Gebiet der heutigen Staaten Estland und Lettland führte. Erst 1558, 23 Jahre nach Plettenbergs Tod, eröffnete Iwan IV. von Moskau den Livländischen Krieg, der 1561 zum Untergang Altlivlands führen sollte.

Quellen

  • Akten und Rezesse der livländischen Ständetage. 3. Band (1494–1535), bearb. von Leonid Arbusow, Riga 1910.
  • Balthasar Rüssow´s Livländische Chronik, aus dem Plattdeutschen übertragen und mit kurzen Anmerkungen versehen von Eduard Pabst. Reval 1848.
  • Carl Schirren (Hrsg.): Eynne Schonne hysthorie van vunderlyken gescheffthen der heren tho lyfflanth myth den Rüssen unde tataren. In: Archiv für die Geschichte Liv-, Est- und Kurlands VIII. (1861), S. 113–226.
  • Johann Renner: Livländische Historien, hrsg. von Richard Hausmann und Konstantin Höhlbaum, Göttingen 1876.
  • Liv-, Est-, und Kurländisches Urkundenbuch, Zweite Abtheilung, Bände 1–2. Riga/Moskau 1905.

Literatur

  • Norbert Angermann: Wolter von Plettenberg. In: Westfalen und das Baltikum 1200 bis 2000. Emschertal-Museum, Herne, 2007, 90, lk. 59-61. ISBN 978-3-922987-97-0
  • Norbert Angermann (Hrsg.): Wolter von Plettenberg. Der größte Ordensmeister Livlands. Lüneburg 1985. ISBN 3-922296-29-7
  • Norbert Angermann, Ilgvars Misāns (Hrsg.): Wolter von Plettenberg und das mittelalterliche Livland. Lüneburg 2001 (= Schriften der Baltischen Historischen Kommission 7).
  • Leonid Arbusow: Grundriß der Geschichte Liv-, Est- und Kurlands. Riga 1908.
  • Leonid Arbusow: „Wolter v. Plettenberg und der Untergang des Deutschen Ordens in Preußen“. In: Schriften des Vereins für Reformationsgeschichte. Nr. 131, Leipzig 1919.
  • Mia Munier-Wroblewska: Zeitenwende: Ein Deutschordens-Roman. Eugen Salzer-Verlag, Heilbronn 1940.
  • Klaus Neitmann: Plettenberg von, Wolter. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 20, Duncker & Humblot, Berlin 2001, ISBN 3-428-00201-6, S. 535 f. (Digitalisat).
  • O. Pohrt: „Reformationsgeschichte Livlands“. In: Schriften des Vereins für Reformationsgeschichte. 46. Jahrgang, 2. H., Leipzig 1928
  • Theodor Schiemann: Plettenberg, Wolter von. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 26, Duncker & Humblot, Leipzig 1888, S. 282–288.
  • Carl Schirren: „Wolter von Plettenberg“. In: Aus baltischer Geistesarbeit: Reden und Aufsätze. Verlag Jonck und Poliewski, Riga 1908–1925

Belletristik



Auf

Acerca de Wolter von Plettenberg (Español)

Wolter von Plettenberg (Welver, c. 1450 – Wenden, 28 de febrero de 1535) fue un alemán del Báltico, Maestre de la Orden Livona desde 1494 hasta su muerte y uno de los más destacados jefes de esta Orden. Se enfrentó con éxito tanto al expansionismo ruso como a la Reforma luterana.

Vida

Plettenberg era natural de Westfalia. A los 10 años se trasladó con su familia al fuerte de Narva, en la actual Estonia, por entonces posesión danesa. Tras ingresar en la Orden Livona, alcanzó el rango de mariscal, luchando exitosamente contra la ciudad episcopal de Riga. Finalmente fue elegido maestre el 7 de julio de 1494, a la muerte de su predecesor Freytag von Loringhoven. Ese mismo año el Gran Ducado de Moscú clausuró el enclave comercial de la Liga Hanseática en Nóvgorod, encarcelando a los mercaderes livones que allí se encontraban, lo que condujo a la guerra entre la Orden y la Rusia moscovita.

En la guerra con Rusia (1499-1503), Plettenberg demostró ser un hábil estratega y táctico, manejando con maestría la artillería de campaña y la caballería pesada. Con tales tácticas venció a los rusos en la Batalla del río Seritsa, donde un ejército livón de 8.000 infantes y 4.000 jinetes derrotó a 40.000 rusos el 14 de septiembre de 1502, fecha que sería conmemorada en Livonia como el "Día de la Victoria".

Plettenberg conquistó varias plazas fuertes rusas, incluyendo Pskov, Ostrov, Izborsk y Ivangorod. Asedió Novgorod, pero fue incapaz de proteger a la propia Livonia de las devastadoras incursiones rusas. Plettenberg selló una alianza antirrusa (Tratado de Wenden) con el Rey de Polonia y Gran Duque de Lituania, Alejandro I Jagellón. Trató asimismo de convencer al Papa Alejandro VI para que promulgara una bula de Cruzada contra los rusos. Finalmente se llegó a un acuerdo de paz con Iván III de Rusia en Pskov en 1503, sin cambios territoriales.

Durante la Reforma Protestante, Plettenberg apoyó en un principio la reforma eclesiástica y a los luteranos, esperando así independizarse del Arzobispado de Riga. Livonia era un Estado confederal, de difícil gobierno, dividido entre la Orden, los obispados y las ricas ciudades, lo que causaba numerosas tensiones. Sin embargo, en 1525 Plettenberg se negó a convertirse al luteranismo y secularizar la Orden, tal como hizo el Gran Maestre de la Orden Teutónica, Alberto de Hohenzollern en Prusia.

Plettenberg reclamó entonces la dirección de la Orden Teutónica, contra las aspiraciones de Walter von Cronberg. El conflicto fue arbitrado por el Emperador Carlos V en favor de este último. Falleció repentinamente en 1535, cuando debía contar unos 85 años de edad.

Mas y mas

Isikust Wolter von Plettenberg (eesti)

About Wolter von Plettenberg (suomi)

Wolter von Plettenberg oli Liivinmaan ritarikunnan maamestari vuosina 1494–1535. Plettenbergiä on pidetty usein Liivinmaan maamestareista suurimpana ja hän voitti ritarikunnan käymän sodan Moskovan ruhtinaskuntaa vastaan vuosina 1501–1503. Voittoa seurasi pitkä rauha ja taloudellinen kukoistus. Toisaalta Liivinmaa oli heikentynyt sotilaallisesti ja uskonpuhdistuksessa von Plettenberg pidättäytyi katolilaisuudessa, mikä esti osaltaan Vanhan-Liivinmaan muotoutumisen sekulaariksi yhtenäisvaltioksi. Se säilyi sen sijaan löyhänä konfederaationa Saksan keisarikunnan yhteydessä.

Elämäkerta

Suuriruhtinaaksi vuonna 1462 noussut Iivana III ja hänen hallitsemansa Moskova oli alkanut liittää pienempiä venäläisiä ruhtinaskuntia itseensä. Novgorodin tasavalta oli vallattu vuonna 1478 ja nyt Iivana uhkasi myös Vanhaa-Liivinmaata. Venäläiset olivat hyökänneet Liivinmaalle vuonna 1481 ja he polttivat esimerkiksi Viljandin. Venäläiset solmivat lopulta 10-vuotisen välirauhan, joka uusittiin vuonna 1493. Liivinmaalla puhuttiinkin käsitteestä Ruche gefahr eli Venäjän vaara.

Plettenberg valittiin Liivinmaan ritarikunnan maamestariksi vuonna 1494. Hän pyrki käyttämään uuden välirauhan aikaa Liivinmaan sotilaallisen valmiuden kasvattamiseen. Uuta sotaa pidettiin väistämättömänä ja merkkinä tästä oli Hansaliiton kauppahovin sulkeminen Novgorodissa. Liivinmaan maapäivät päätti ylimääräisestä sotaverosta, jonka avulla kunnostettiin vanhoja linnoja.

Plettenberg pyrki myös solmimaan liiton Liettuan suuriruhtinaskunnan kanssa, joka kaatui kuitenkin Puolan valtakiistoihin. Vuonna 1501 von Plettenberg teki yksin ritarikunnan joukkojen kanssa hyökkäyksen Venäjälle. Sotaretki ei tuottanut suurempia tuloksia ja samaan tapaan päättyi myös sitä seurannut venäläisten vastaisku. Vuonna 1502 Pihkovan lounaispuolella käytiin kuitenkin suuri taistelu Smolinajärvellä, jossa ritarikunta sai huomattavan voiton venäläisistä. Ritarikunta solmi solmi venäläisten kanssa uuden välirauhan, jota jatkettiin sopimusta uusien aina vuoteen 1558. Plettenberg oli voitollaan näin saavuttanut harvinaisen pitkän rauhan jakson, jota seurasi taloudellinen nousukausi.

Ulkoinen uhka oli torjuttu, mutta Liivinmaalla oli von Plettenbergin kaudella myös sisäisiä muutoksia. Uskonpuhdistus levisi 1520-luvulla ja esimerkiksi Saksalaisen ritarikunnan suurmestari Albrekt Brandenburgilainen oli julistanut ritarikuntansa evankeliseksi vuonna 1525.

Liivinmaalla evankelistuminen olisi saattanut johtaa eroon Saksan keisarikunnasta ja ritarikunnan sekularisoitumiseen, mikä oli voinut merkitä yhtenäisen ritarikuntavaltion muodostumista. Wolter von Plettenberg liittoutui kuitenkin Wolmarin maapäivillä heinäkuussa 1525 katolilaisen papiston ja vasalliston kanssa. Liivinmaan territoriot pysyivät näin keisarikunnan yhteydessä ja maa säilyi löyhänä säätyvaltais-territoriaalisena konfederaationa.

Plettenbergistä tuli Saksan valtakunnanruhtinas ja hän sai äänioikeuden Saksan Reichstagissa vuonna 1526. Saksalaisen ritarikunnan luterilaistumisen myötä ritarikunnan omistukset Preussissa muutettiin Preussin herttuakunnaksi, mikä merkitsi myös Liivinmaan ritarikunnan muodollista itsenäistymistä. Albrekt myi oikeutensa Liivinmaahan von Plettenbergille 4 000 guldenin hintaan. Käytännössä ritarikunta oli ollut kuitenkin itsenäinen jo vuodesta 1459 Saksalaisen ritarikunnan alati heikentyessä. Toisaalta myös Liivinmaan ritarikunta oli von Plettenbergin sodan jäljiltä sotilaallisesti heikko.

Plettenbergin kaudella ritarikunnalla oli suurimmillaan 450 ritariveljeä ja määrä puolittui vuosisadan puoliväliin mennessä. Monet Liivinmaan linnoista oli rakennettu ennen tuliaseiden aikaa, mikä teki niistä vanhentuneita. Halua maksaa linnojen korjaamista ei kuitenkaan ollut. Talonpojilta vietiin puolestaan aseenkanto-oikeus 1500-luvun alussa.

Plettenberg kuoli vuonna 1535 ja hänen seuraajansa kamppailivat Liivinmaan sisäisten ongelmien kanssa. Lopullisesti Liivinmaa romahti Liivinmaan sodan alettua vuonna 1558 ja sen hallitsemat alueet päätyivät Ruotsin, Tanskan, Puola-Liettuan ja Moskovan Venäjän käsiin.

Myös

About Gautier de Plettenberg (Français)

Walter ou Gautier de Plettenberg (vers 1450 au château de Meyerich - 1535 à Wenden, actuellement Cēsis), issu d'une famille noble de Westphalie, fut d'abord général de l'ordre Teutonique en Livonie, en 1495, puis élu grand-maître de l'ordre des Chevaliers porte-glaives en 1525. Il battit à plusieurs reprises les Moscovites, qui avaient envahi la Livonie, notamment en 1501 lors de la bataille de la Seritsa, et les força à la paix.

Albert de Brandebourg, grand-maître de l'ordre teutonique, s'étant converti au luthéranisme en 1525, Plettenberg racheta de ce prince le droit de souveraineté qu'il avait sur la Livonie, et reconstitua ainsi l'ordre des Porte-Glaives indépendant des chevaliers teutoniques, dont il fut reconnu grand-maître et qu'il gouverna jusqu'en 1535.

Bien que fidèle au catholicisme Plettenberg autorisa la célébration de messes luthériennes dans les églises de Livonie, ouvrant ainsi la voie à une introduction pacifique du protestantisme auprès des Allemands, Lettons et Estoniens de la région.

Voir aussi

About Walter von Plettenberg (Polski)

Wolter von Plettenberg, (ur. 1450 – zm. 28 lutego 1535 w Wenden) – mistrz krajowy Inflant zakonu krzyżackiego w latach 1494-1535, marszałek krajowy inflancki w latach 1489-1494, komtur Dyjamentu w latach 1502-1510, komtur Felina w latach 1512-1518, wójt Rzeżycy w latach 1482-1488, dowódca wojskowy.

Życiorys

Pochodził z Westfalii. W 1494 jako marszałek inflancki zakonu krzyżackiego, skutecznie stłumił bunt Rygi i został wybrany mistrzem krajowym. W tym też roku Rosjanie zlikwidowali ostatni kantor Hanzy w Nowogrodzie Wielkim i uwięzili tamtejszych kupców niemieckich, co stało się casus belli.

3 marca 1501 zawarł w Wilnie sojusz przeciwko Rosji z wielkim księciem litewskim Aleksandrem Jagiellończykiem. W czasie wojny z Rosją 1499-1503, stoczył 13 września 1502 zwycięską bitwę nad jeziorem Smolina, gdzie 4 000 kawalerii i 8 000 piechoty inflanckiej pobiło 40-tysięczne wojska rosyjskie. Zdobył wiele twierdz moskiewskich m.in. Psków, Ostrow, Izborsk, Iwangorod. Zmuszony był przerwać oblężenie Nowogrodu Wielkiego, gdy wojska rosyjskie przeprowadziły serię rajdów na Inflanty. Bezskutecznie próbował nakłonić papieża Aleksandra VI do wydania bulli antymoskiewskiej. W 1503 podpisuje pokój w Pskowie z wielkim księciem moskiewskim Iwanem III Srogim na zasadzie zachowania status quo ante bellum. W 1525, po sekularyzacji Prus Książęcych odłączył się od zakonu krzyżackiego.

Przypisy

О Вальтер фон Плеттенберг (русский)

Вальтер фон Плеттенберг (нем. Wolter von Plettenberg; ок. 1450 — 28 февраля 1535) — магистр Ливонского ордена с 1494 года по 1535 год, важная фигура в ранней истории балтийских немцев, динабургский комтур (1502-1510).

Ранние годы

Вальтер фон Плеттенберг родился в замке Мейрих, Вельфер, Вестфалия. С десяти лет он жил в Нарве, где уже в пятнадцать лет вступил в Орден. В 1482—1488 гг. занимал должность фогта Резекне. В 1489 году он был избран ландмаршалом Ливонского Ордена (Landmarschall), в 1491 году он успешно боролся против города Риги и был избран новым магистром Ливонского Ордена в 1494 году.

Война с Русским государством

В том же 1494 году Москва закрыла представительства Ганзейского союза в Новгороде, а ганзейские купцы (большинство из них были ливонцы) — посажены в тюрьму. В результате Ливония оказалась в состоянии войны с Русским государством.

В 1498 году после провала переговоров Плеттенберг стал готовиться к нападению на Псков — тогда ещё формально независимое государство, но под сильным влиянием Москвы.

В 1500—1501 году Плеттенберг вёл переговоры с великим князем литовским Александром Ягеллоном, который воевал с Москвой. В результате был заключён союз — Венденский договор 1501 года. Он также попытался убедить римского папу Александра VI объявить крестовый поход на Русь, но тщетно.

В войне 1501—1503 годов Плеттенберг использовал все преимущества современных ему вооружений (тяжёлую кавалерию, артиллерию) и тактические приёмы. Это позволило ему в августе 1501 года выиграть сражение на реке Серице, где армия Ливонской конфедерации в 8000 пехотинцев и 4000 всадников победила русских. Существуют различные оценки численности армий, К. В. Базилевич сделал вывод о численности русских войск в 6000, а немецких (4000 тяжелая конница, 2000 пехота). Однако без помощи литовцев Плеттенберг не смог покорить Псков и Изборск и ограничился тем, что разграбил и сжёг крепости Остров и Ивангород.

Зимой 1501—1502 годов русские в свою очередь довольно сильно разорили Восточную Ливонию, победив Плеттенерга в битве под замком Гельмед.

Плеттенберг попытался покорить Псков ещё один раз, но подошедшая из Москвы подмога вынудила его отступить к юго-западу от города.

13 сентября 1502 года Плеттенберг сразился с русскими в битве на озере Смолино (недалеко от деревни Палкино в Псковской области). Его войско насчитывало с 5000 человек против около 12000 русских. Битва окончилась с неопределённым результатом, но поскольку поле битвы осталось за ливонцами, сражение расценивается как победа Ливонии. После этой битвы в 1503 году между Иваном III и Ливонией был заключен мир на условиях лат. status quo ante bellum — возвращение статус-кво, то есть, к состоянию границ до начала военных действий.

Протестантская реформация

В ходе протестантской реформации Плеттенберг поддержал лютеран, надеясь таким образом подчинить католического архиепископа Риги. Сама Ливония управлялась с большим трудом, будучи разделённой между Орденом, епархией и богатыми городами — Ригой, Ревелем и Дерптом. В 1525 году Плеттенберг отказался принять лютеранство и стать светским правителем Ливонии подобно тому, как это сделал в Пруссии великий магистр Альбрехт. Вместо этого Плеттенберг стал вассалом и имперским принцем (Reichsfürst) императора Карла V, надеясь таким путём получить прямую поддержку со стороны Священной Римской империи.

В том же 1525 году на монетном дворе Риги магистром были отчеканены 10 гульденов в золоте и талеры в серебре с его изображением. Эти монеты не предназначались для обращения и носили репрезентативный характер. В начале 1535 года в возрасте около 85 лет он умер. Захоронен в Цесисе в Церкви Святого Иоанна.

See also

About Wolter von Plettenberg (svenska)

Wolter von Plettenberg född cirka 1450 i Welver i Westfalen, död 28 februari 1535, var en ordensmästare för Livländska orden 1494-1535.

Han blev lantmarskalk (Landmarschall) 1489 och valdes till ordensmästare för Tyska orden 1494. Han bekrigade ryssarna i förbund med Litauen och lyckades hålla den fientliga övermakten stången. Han stödde högmästaren mot Polen, av vilken anledning han erhöll ersättning i landområden. Han ingrep i de begynnande konflikterna reformationen gav upphov till, och tvingade den oppositionelle och strängt katolske ärkebiskopen av Riga till underkastelse 1526 samt genomförde ett likaberättigande av de katolska och protestantiska lärorna.

Hans tid som regent resulterade i Livlands del i materiellt uppsving, som huvudsakligen berodde på den ryska handeln.

Se även

view all

Wolter von Plettenberg's Timeline

1450
1450
Welver, Arnsberg, North Rhine-Westphalia, Germany
1535
February 28, 1535
Age 85
Cēsis, Cēsu pilsēta, Cēsis Municipality, Latvia
????
Cēsis, Cēsu pilsēta, Cēsis Municipality, Latvia