Egbert Adriaan Kreiken

Is your surname Kreiken?

Research the Kreiken family

Egbert Adriaan Kreiken's Geni Profile

Share your family tree and photos with the people you know and love

  • Build your family tree online
  • Share photos and videos
  • Smart Matching™ technology
  • Free!

Egbert Adriaan Kreiken

Birthdate: (67)
Birthplace: Barneveld, Netherlands
Death: August 16, 1964 (67)
The Netherlands (pulmonary infection)
Immediate Family:

Son of Willem Rudolph Kreiken and Ada Christina Mathilde Adriana Ilcken
Husband of Boukje de Hartog and Frances Pape
Brother of Julius (Juus) Francois Kreiken and Margaretha Wilhelmina Martina Kreiken

Occupation: Professor Astronomie
Managed by: Pauline Kreiken
Last Updated:

About Egbert Adriaan Kreiken

http://rasathane.ankara.edu.tr/en/history/kreiken.php

Kent U Prof. Kreiken?

De titel van deze boodschap had moeten zijn “Wij willen ons Observatorium III”.

Maar de titel die ik hierboven heb geschreven, zal verderop in deze boodschap duidelijk maken waarom ik de titel heb veranderd.

Waarom laat een deel van de mensen van een van de faculteiten van onze universiteit zulk geschreeuw horen en waarom proberen zij hun stem te laten horen voor hun observatorium? Mensen die zich dat afvragen kunnen nu tijd maken om de rest van deze boodschap te lezen.

Laten we terugkomen op Prof. Dr. Egbert Adriaan Kreiken.

Hij werd op 1 November 1896 te Barneveld geboren. Omdat al zijn familie in het onderwijs zat, zat dit bij hem ook in de genen.

Ik wil het niet al te lang en uitgebreid over zijn jeugd hebben, maar hij heeft in moeilijke omstandigheden moeten studeren, want toen hij 6 jaar oud was overleed zijn vader.

Nadat hij (prof. Kreiken) was afgestudeerd aan de Rijksuniversiteit Groningen, gaf de regering hem een beurs om zijn doctorandustitel te kunnen behalen.

Hij verrichtte zijn doctorale arbeid samen met de zeer bekende astronoom, prof. Kapteyn.

Na zijn doctoraalperiode trad hij als docent in dienst van de Amsterdamse universiteit.

Echter, omdat hij het observatorium van de Amsterdamse universiteit, waar de telescopen stonden, te klein vond, ging hij naar het Bosscha observatorium op Java.

Omdat hij ook daar niet echt vond wat hij wilde, ging hij op verschillende colleges op Sumatra werken als natuurkundeleraar.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij als onderofficier in dienst van het Indonesische leger en werd hij krijgsgevangen gemaakt.

Toen hij na de bezetting terugkeerde naar zijn huis, hoorde hij dat zijn vrouw aan een bepaalde ziekte was overleden.

In Indonesië heeft hij een hoge studie gedaan en bij de ministeries van buitenlandse zaken en onderwijs gewerkt.

Tijdens een UNESCO-vergadering in Mexico City in 1947 leerde hij zijn tweede vrouw kennen, en hij trouwde met haar.

Toen Indonesië in 1951 onafhankelijk werd, keerde hij naar Nederland terug.

Ondanks verschillende aanbiedingen van Unesco ging hij naar Afrika om enkele jaren aan de universiteit van Liberia te werken als docent natuurkunde.

Nadat hij in 1954 was teruggekeerd naar Europa, kreeg hij het aanbod om directeur te worden van het Astronomisch Instituut van de Universiteit van Ankara. Hij nam dit aanbod gelijk aan.

De betrekking was vrijgekomen door het vertrek van prof. Oktay Kabakaoglu naar Istanbul.

Toen hij in Ankara kwam, had prof. Kreiken 5 studenten. Maar door zijn humane aard en doordat hij veel van de Turkse mensen hield, steeg zijn aantal studenten enorm.

In Ankara had prof. Kreiken zeer goede contacten op hoog regeringsniveau (met name met het hoofd van de Generale Staf), en – via de NAVO – met Amerikanen.

Op 18 februari 1959 legde hij met behulp van de NAVO, ARGE en de rectoren van de universiteit het fundament van het observatorium. Dit gebeurde in samenwerking met de Amerikaanse generaal T.B. Larkin (MWDP) en generaal Fuat Ulug van de Generale Staf.

Op dezelfde dag sloten Turkije en de VS een overeenkomst waarin werd bepaald dat de VS hulp zou bieden voor de verdere ontwikkeling van dit observatorium.

Onder deze overeenkomst stonden de handtekeningen van de Amerikaanse generaal T.B. Larkin en het Turkse hoofd van de Generale Staf, generaal Cemal Gürsel.

Op 26 augustus 1963 vond een gezamenlijke openingsceremonie plaats van het observatorium en een door de NAVO opgerichte zomerschool.

Bij deze openingscermenie was ook de rector van de Universiteit van Ankara, prof. Dr. Suut Kemal Yetkin aanwezig.

Dr. Kreiken stuurde ongeveer dertig leerlingen voor hun master- of doctorandustitel naar de VS en naar Europese landen. Niemand kwetste hem/wees hem af, en alle landen gaven zijn studenten studiebeurzen.

Hij vertelde overal en altijd bij internationale bijeenkomsten hoe intelligent de Turkse studenten waren. Hij had alle leerlingen in het buitenland via hun studiebegeleider onder supervisie.

Vanuit de NAVO, de VS en vele Europese landen kreeg het observatorium van de Universiteit van Ankara vele instrumenten geschonken.

Samen met zijn studenten bracht prof. Kreiken emmers vol water naar de naaldbomen die hij zelf op de universiteitscampus had geplant.

Als je de anekdotes van zijn studenten over hem hoort, zult U verbaasd staan kijken.

Hierover tot zover.

In 1964, terwijl hij op zomervakantie in Nederland was, werd prof. Kreiken getroffen door een ‘eenvoudige’ ziekte en hij moest voor twee tot drie dagen worden opgenomen in een ziekenhuis.

Kort daarna overleed hij er.

In zijn testament had prof. Kreiken laten vastleggen hoe hij gecremeerd wilde worden.

Indachtig deze wensen werd zijn doodskist versierd met een ondergrond van witte anjers. Daar bovenop werden van rode anjers de halve maan en de ster aangebracht (de symbolen van de Turkse vlag).

Op 16 augustus 1964 is hij in deze kist met halve maan en ster naar een kerk gebracht.

Daar is hij onder begeleiding van het Turkse volkslied gecremeerd.

Weet U waarom ik het nodig vond om deze biografie te schrijven?

Vorige week hoorde ik, dat de A.U. Ontwikkelingsstichting voor Lycea aan de rector heeft gevraagd om het museumgebouw dat naast het observatorium staat, te mogen gebruiken als kantine voor hun leerlingen.

Enerzijds hoorden wij, dat volgens een van de wetten van de Hogere Onderwijs Instelling, rectoren zelf de volledige zeggenschap hebben over het gebruik van alle universiteitsgebouwen.

Anderzijds werd gevraagd of wij astronomen het hier wel mee eens waren.

Alle astronomen waren het hier niet mee eens.

Maar de volgende dag werd ons gevraagd wat er met alle inboedel van het gebouw moest gebeuren.

De kwestie was voor ons heel duidelijk.

Toen men het gebouw, waarvan het fundament door prof. Kreiken was gelegd, in beslag nam, verhuisden wij de inboedel van het observatorium naar een ander gebouw.

De inboedel:

Met de huidige technologie zou men al deze instrumenten niet meer kunnen gebruiken.

Maar in de tijd van prof. Kreiken kostten zulke gevoelige instrumenten miljoenen dollars.

En prof. Kreiken had er wel voor gezorgd dat die instrumenten er toch waren.

Ook de kamer van prof. Kreiken hebben we leeg moeten halen.

Ook de spullen uit deze kamer hebben we naar het andere gebouw gebracht.

Tussen al deze spullen en instrumenten bevond zich ook een foto van dr. Kreiken, die zijn studenten ooit aan de muur hadden gehangen.

Op een zaterdag hebben door de Lyceumstichting ingehuurde kruiers het gebouw leeggehaald.

Ondanks dat ik het diep in mijn hart niet wilde zien, ging ik toch een kijkje nemen.

Ze haalden de spullen naar buiten, legden ze daarna op een vervoermiddel en gingen bijna huppelend naar het radiotelescoopgebouw.

Je had moeten zien hoe onvoorzichtig ze omgingen met die ene mooie spectrofotometer, die irisfotometer en die comparator.

Het was diep treurig om die situatie te zien. Het raakte mij zo dat ik er niet meer tegen kon, en ik ging terug.

Voordat ik wegging, zag ik op de grond een foto die op zijn kop lag. Ik bukte en pakte de foto. Het was de foto van prof. Kreiken. Of ik te gevoelig was of te zeer geraakt weet ik niet, maar ik voelde een paar tranen uit mijn ogen komen.

Ik legde de foto weer neer en ben vervolgens vertrokken.

Ik heb prof. Kreiken niet persoonlijk gekend, want ik ben afgestudeerd aan de Universiteit van Istanbul. Na mijn doctorale werkzaamheden ben ik in 1981 naar de Universiteit van Ankara gegaan.

Toch heb ik die hele dag aan hem moeten denken. Ik was zo van hem onder de indruk, dat deze leraar van ons (de oprichter) die nacht zelfs in mijn droom verscheen.

Toen ik in mijn droom weer die foto van de grond oppakte, keek prof. Kreiken mij aan en vroeg: “Wie ben jij?”. Voor zover ik ertoe in staat was – mijn tong was als verlamd – probeerde ik mezelf aan hem voor te stellen.

Maar hij keek me heel kwaad aan. Ik dacht dat hij me misschien zo kwaad aankeek omdat ik lang haar had, maar hij wees de gebouwen aan die ze aan het bouwen waren, en vroeg: “Wat is dit allemaal?”.

Ik probeerde de zaak uit te leggen.

Hij wees naar de bliksemafleider die op het dak stond.

Ik vertelde dat deze was neergezet zodat de bliksem geen nadelige invloed zou hebben op onze ogen.

Het bestuur zal het wel beter weten dan wij astronomen.

Toen hij vroeg waarom deze stenen hier neergelegd werden, antwoordde ik: ”Ze gaan alles om ons heen van beton maken. Het bestuur wil waarschijnlijk niet dat wij serieuze observaties doen als bijdrage aan de wetenschap, en waarschijnlijk wil niemand dat we enthousiaste studenten opleiden, zoals U ooit gedaan hebt”.

Hij vroeg niet naar de naaldbomen die hij hier zelf had geplant en emmer na emmer water had gegeven. Waarschijnlijk had hij alles begrepen.

Hij sloot zijn ogen en sprak enkele zinnen in een taal die ik niet begreep.

Toch begreep ik wat hij bedoelde.

Acht dagen na de dood van prof. Kreiken beantwoordde zijn echtgenote een condoleancebrief van het hoofd van de Algemene Generale Staf van ARGE, generaal Demokan.

In deze brief schreef ze in het kort dit:

‘Met dit samen zullen we niet in de geschiedenis worden begraven.

Prof. Dr. Kreiken heeft in Turkije, in de tijd dat er behoefte aan was, het fundament gelegd voor een generatie veelbelovende intelligente jonge wetenschappers.

Maar het is nodig dat op dit fundament wordt voortgebouwd.

Omdat ik weet dat U er geen probleem van zou maken, heb ik het gedurfd beroemde astronomen een brief te schrijven met het verzoek om een opvolger te vinden die de nalatenschap/het vakwerk van mijn man zal voortzetten.

Zijn bedoeling was om, door samenwerking met Amerikaanse en Europese wetenschappelijke instituten, een wetenschapscentrale voor verschillende wetenschappelijke disciplines op te richten. Op die manier zouden jonge Turkse wetenschappers internationaal niveau kunnen bereiken, en dit niveau vervolgens behouden’.

Als zij op dit moment had kunnen zien wat er overgebleven is van prof. Kreiken’s nalatenschap/vakwerk, wat zou ze dan gedaan hebben?

Ik hoop maar dat prof. Kreiken, vanuit de plek waar hij nu is, niet ziet wat zijn opvolgers hebben gedaan. Als zijn botten niet gecremeerd waren, zouden zijn botten daar pijn van doen.


Prof. Dr. Kreiken en zijn vrouw: God hebbe hun ziel.

Hoogachtend,

Ethem Derman

Astronoom

http://images.google.nl/imgres?imgurl=http://www.lpod.org/coppermine/albums/userpics/normal_Kiess-Region_LO-IV-009M_LTVT.JPG&imgrefurl=http://the-moon.wikispaces.com/Kreiken&usg=__vKXyLBTpAXTHOKojUJVYD1p1V5A=&h=400&w=373&sz=32&hl=nl&start=6&sig2=4gAk5fr78Ljr72nuPMiiGA&tbnid=EC8VR2T-SdkpTM:&tbnh=124&tbnw=116&prev=/images%3Fq%3Dkreiken%26gbv%3D2%26hl%3Dnl%26sa%3DG&ei=oDgrSunmMZHy-QbcrtDpCA


Zie ook: http://nl.wikipedia.org/wiki/Egbert_Adriaan_Kreiken

view all

Egbert Adriaan Kreiken's Timeline

1896
November 1, 1896
Barneveld, Netherlands
1964
August 16, 1964
Age 67
The Netherlands
August 20, 1964
Age 67