Marian Włodzimierz Kukiel

Is your surname Kukiel?

Research the Kukiel family

Marian Włodzimierz Kukiel's Geni Profile

Share your family tree and photos with the people you know and love

  • Build your family tree online
  • Share photos and videos
  • Smart Matching™ technology
  • Free!

Marian Włodzimierz Kukiel

Polish: Marian Władysław Włodzimierz Kukiel-Krajewski h. Leliwa, Lithuanian: Marianas Vlodzimežas Kukelis
Also Known As: "Marijonas Vladimiras Krajevskis-Kukelis"
Birthdate:
Birthplace: Dąbrowa Tarnowska, Małopolskie woj., Poland, Russian Empire
Death: August 15, 1972 (87)
Mabledon, Greater London, England, United Kingdom
Place of Burial: Kensal Green, London Borough of Brent, Greater London, England
Immediate Family:

Son of Adolph Joseph Kukiel and Helena Srochynska
Husband of Stanislava Kukiel
Brother of Jan Marian Kukiel and Michalina Dąbrowska

Occupation: lieutenant-general, war historian
Managed by: Private User
Last Updated:

Apie Marianas Vlodzimežas Kukelis (Lietuvių)

Marianas Vlodzimežas Kukelis (lenk. Marian Włodzimierz Kukiel, 1885 m. gegužės 15 d. Dąbrowa Tarnowska Mažosios Lenkijos vaivadija – 1973 m. rugpjūčio 15 d. Londonas) – Lenkijos karinis veikėjas, karo istorikas, habilituotas daktaras, generolas leitenantas.

Biografija

Nuo 1915 m. tarnavo lenkų legionuose, nuo 1919 m. gegužės mėn. Lenkijos Generalinio štabo karo mokyklos komendanto pavaduotojas. 1919-1921 m. per Lenkijos-Sovietų Rusijos karą pėstininkų pulko, brigados vadas. Nuo 1921 m. dirbo Lenkijos karo ministerijoje. 1923-1925 m. divizijos vadas, 1923 m. generolas leitenantas. Su kitais įkūrė Generalinio štabo Istorijos biurą, 1923-1926 m. jo vadovas. Po 1926 m. gegužės perversmo rėmė Lenkijos vyriausybę, iš kariuomenės pasitraukė, dirbo Jogailos universitete. 1927 m. habilituotas istorijos daktaras. 1930-1939 m. Krokuvos Čartoriskių bibliotekos ir muziejaus direktorius. 1937 m. Lenkų mokslų akademijos narys.

Prasidėjus Antrajam pasauliniam karui 1939 m. spalio mėn. pasitraukė į Prancūziją. Lenkijos vyriausybės emigracijoje karo ministro pavaduotojas, 1940 m. divizijos generolas. 1942-1949 m. nacionalinės gynybos ministras. 1943 m. balandžio mėn. iš Vokietijos vyriausybės pranešimo sužinojęs apie Katynėje sušaudytus lenkų karininkus, išspausdino apie tai komunikatą ir kreipėsi į Tarptautinį Raudonąjį Kryžių. Su kitais 1945 m. Londone įkūrė generolo Vladislavo Sikorskio istorijos institutą, 1946-1973 m. jo direktorius, 1951-1966 m. valdybos pirmininkas. Su kitais 1946 m. įkūrė Lenkų mokslo draugiją , 1947 m. įsteigė istorijos žurnalą „Teka Historyczny“, 1950 m. įkūrė Lenkų universitetą emigracijoje.

Tyrė XVIII a. – XX a. politikos ir karo istorijos temas.

About Marian Władysław Włodzimierz Kukiel-Krajewski h. Leliwa (Polski)

Marian Włodzimierz Kukiel właśc. Marian Władysław Włodzimierz Krajewski-Kukiel (ur. 15 maja 1885 w Dąbrowie Tarnowskiej, zm. 15 sierpnia 1973 w Mabledon – hrabstwo Kent) – generał dywizji Polskich Sił Zbrojnych, historyk wojskowości, działacz społeczny, polityk, zastępca przewodniczącego Komitetu Ministrów dla Spraw Kraju od 8 listopada 1939 roku, członek Towarzystwa Historycznego we Lwowie.

Życiorys

Syn Adolfa Józefa i Heleny ze Sroczyńskich. Po śmierci ojca (1888) zamieszkał z matką w Bolesławiu pod Tarnowem. Po przeniesieniu z rodziną do Tarnowa w tamtejszym C. K. Gimnazjum w Tarnowie, w którym w 1903 ukończył z odznaczeniem VIII klasę i zdał chlubnie egzamin dojrzałości (w jego klasie był Bolesław Skwarczyński). Następnie studiował historię na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Franciszka Józefa we Lwowie. Od lat gimnazjalnych zaangażowany w działalność rewolucyjną i niepodległościową. Był działaczem tarnowskiego koła „Promienistych”, konspiracyjnej organizacji akademickiej o kierunku demokratycznym i socjalistycznym. Został wkrótce jej liderem. W 1904 przystąpił do „Nieprzejednanych”, grupy o charakterze wojskowym. Brał udział w rewolucji 1905 roku. Działając z ramienia Polskiej Partii Socjalistycznej w Częstochowie, został aresztowany pod koniec 1905 i osadzony w więzieniu w Piotrkowie Trybunalskim. W 1907 wstąpił do partii PPS-Frakcja Rewolucyjna. W 1908 we Lwowie, wraz z Mieczysławem Dąbkowskim, Władysławem Sikorskim, Kazimierzem Sosnkowskim i Józefem Piłsudskim, założył Związek Walki Czynnej, w 1910 współorganizował zaś Związek Strzelecki „Strzelec”. W tym samym czasie studiował, w 1909 uzyskał tytuł doktora historii na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Franciszka Józefa we Lwowie, w 1912 złożył egzamin nauczycielski i rozpoczął pracę w tym zawodzie. Do 1914 jako egzaminowany zastępca nauczyciela uczył w C. K. Gimnazjum VIII we Lwowie oraz historii w Prywatnym Gimnazjum Zofii Strzałkowskiej.

Po wybuchu I wojny światowej od sierpnia do października 1914 był szefem sztabu, a następnie komendantem Okręgu Lwowskiego Związku Strzeleckiego, a do stycznia 1915 pracował w Departamencie Wojskowym Naczelnego Komitetu Narodowego. Był żołnierzem I Brygady Legionów Polskich i Polskiej Siły Zbrojnej. Początkowo był dowódcą kompanii, a później VI batalionu 1 pułku walcząc z nim pod Kostiuchnówką nad Styrem. W czasie służby w Legionach awansował na porucznika (5 marca 1915) i kapitana (15 czerwca 1915). Od 1 lutego do 15 marca 1917 był słuchaczem Kursu Wojenny Oficerów Sztabu Generalnego w Warszawie, a od marca był adiutantem II Brygady Legionów. Był pracownikiem Biura Komisji Wojskowej Tymczasowej Rady Stanu od 27 lipca do 22 sierpnia 1917. 31 sierpnia 1917 został pierwszym komendantem Szkoły Podchorążych w Ostrowi Mazowieckiej i był nim do grudnia 1918. Na tym stanowisku rozpoczął służbę w Wojsku Polskim. Reskryptem Rady Regencyjnej z 15 października 1918 został awansowany na podpułkownika Sztabu Generalnego. W grudniu 1918 mianowany był na zastępcę szefa Sztabu Generalnego WP. Był również inspektorem szkół piechoty.

Reprezentując Towarzystwo Wiedzy Wojskowej w kwietniu 1920 uczestniczył w naradzie historyków w Warszawie w sprawie organizacji nauki historycznej w Polsce (wraz z nim ppłk Witold Hupert).

W wojnie polsko-bolszewickiej dowodził od kwietnia 1920 51 pułkiem piechoty. 22 maja 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika piechoty, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Od czerwca do września 1920 dowodził XXIV Brygadą Piechoty. Pod koniec września 1920 objął stanowisko zastępcy szefa Oddziału III Sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych. Podlegały mu: najpierw Sekcja Historyczno-Operacyjna, następnie Wydział Historyczno-Operacyjny, które organizował i nadzorował, odpowiadając za kierunek prac badawczych. W następnym roku, po reorganizacji naczelnych władz wojskowych związanych z przejściem wojska na etaty czasu pokoju, objął szefostwo Oddziału III Sztabu Generalnego WP. Z dniem 1 stycznia 1923 przydzielony został na stanowisko szefa Biura Historycznego Sztabu Generalnego z równoczesnym, czasowym pozostawieniem na stanowisku szefa Oddziału III SG WP. Z dniem 1 kwietnia 1923 mianowany został dowódcą 13 Dywizji Piechoty w Równem. Na stanowisku szefa BH SG zastąpił go płk SG Julian Stachiewicz, dotychczasowy dowódca 13 DP.

31 marca 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 10. lokatą w korpusie generałów. Z dniem 15 stycznia 1925 mianowany został szefem Biura Historycznego Sztabu Generalnego i kierował jego pracami do przewrotu majowego w 1926, kiedy to opowiedział się po stronie rządowej. Dowodził wierną rządowi grupą belwederską w czasie przewrotu majowego.

We wrześniu 1926 przeniesiony w stan nieczynny, a z dniem 31 stycznia 1930 przeniesiony w stan spoczynku.

Został osadnikiem wojskowym w kolonii Orle Gniazdo nr 16 (osada Mołotków, gmina Białozórka, powiat krzemieniecki).

Pracował naukowo na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie 25 czerwca 1927 przeprowadził kolokwium habilitacyjne. W tym czasie był również dyrektorem Muzeum Czartoryskich w Krakowie. Należał do Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (1923 członek rzeczywisty) i Polskiej Akademii Umiejętności (1932 członek-korespondent, 1937 członek czynny). Przed wyborami do Rady Miasta Krakowa z 1938 został członkiem komitetu Polskiego Bloku Katolickiego.

W sierpniu 1939 zgłosił się na ochotnika do wojska, nie uzyskując jednak przydziału służbowego. Po wybuchu II wojny światowej w okresie kampanii wrześniowej brał udział w obronie Lwowa. Jesienią 1939 przedostał się do Francji, gdzie został powołany w październiku przez gen. Sikorskiego na stanowisko zastępcy ministra spraw wojskowych. 3 maja 1940 został mianowany na stopień generała dywizji. Stanowisko to zajmował do 26 lipca 1940. Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii od 27 lipca 1940 pełnił kolejno funkcje dowódcy Obozów i Oddziałów Polskich w Szkocji, przemianowanych 28 września na I Korpus Polski. 24 września 1942 został ministrem spraw wojskowych, a od 30 listopada 1942, w związku ze zmianą nazwy ministerstwa – ministrem obrony narodowej. Służbę na tym stanowisku pełnił do 1949.

Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji, odrzucając wezwanie rektora UJ do powrotu na stanowisko wykładowcy. Laureat Nagrody Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie w 1958 roku. Współzałożyciel Instytutu Historycznego im. gen. Sikorskiego, od 1965 prezes Zarządu Instytutu Polskiego i Muzeum im. gen. Sikorskiego. Inicjator i współzałożyciel Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie, Polskiego Towarzystwa Historycznego i Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie. Został ranny w wypadku samochodowym. Zmarł 15 sierpnia 1973 w szpitalu w Mabledon, został pochowany na cmentarzu Kensal Green w Londynie, u boku żony Stanisławy.

Ordery i odznaczenia

  • Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 241 (1922)
  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2 maja 1922)
  • Krzyż Walecznych – czterokrotnie
  • Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami
  • Odznaka Oficerska Związków Strzeleckich
  • Kawaler Orderu Legii Honorowej (Francja, 1921)
  • Order Palm Akademickich (Francja)
  • Wielki Oficer Orderu Korony (Belgia
  • Komandor Orderu Orła Białego (Serbia)
  • Krzyż Komandorski Orderu Łaźni (Wielka Brytania, 1942, wraz z tytułem szlacheckim „sir”)

Publikacje (wybrane)

  • Wojny Napoleońskie, Warszawa: Kurpisz 1927
  • Bitwa warszawska, Warszawa: Polski Instytut Wydawniczy 2005.
  • Dzieje oręża polskiego w epoce napoleońskiej, Poznań: Zdzisław Rzepecki i Ska 1912.
  • Dzieje polityczne Europy od rewolucji francuskiej, Londyn: Puls 1992.
  • Dzieje Polski porozbiorowe, Londyn: Puls 1993.
  • Generał Sikorski: żołnierz i mąż stanu Polski walczącej, Szczecin: Suplement 1981.
  • Od Wielkiej Rewolucji do wojny światowej, Poznań: Kurpisz 1999.
  • Wojna 1812 roku, Poznań: Kurpisz 1999.
  • Zarys historii wojskowości w Polsce. Kraków: Krakowska Spółka Wydawnicza, 1929. (Poznań: Kurpisz, 2006)
  • Czartoryski a jedność Europy, Lublin: Instytut Europy Środkowo-Wschodniej 2008.
view all

Marian Włodzimierz Kukiel's Timeline

1885
May 15, 1885
Dąbrowa Tarnowska, Małopolskie woj., Poland, Russian Empire
1972
August 15, 1972
Age 87
Mabledon, Greater London, England, United Kingdom
????
Kensal Green, London Borough of Brent, Greater London, England