Piotr Antoni Steinkeller h. Trzy Szpady

Is your surname Steinkeller h. Trzy Szpady?

Research the Steinkeller h. Trzy Szpady family

Piotr Antoni Steinkeller h. Trzy Szpady's Geni Profile

Share your family tree and photos with the people you know and love

  • Build your family tree online
  • Share photos and videos
  • Smart Matching™ technology
  • Free!

Related Projects

About Piotr Antoni Steinkeller h. Trzy Szpady

Piotr Antoni Steinkeller, (English: Peter Steinkeller), born 15 February 1799 in Kraków, died 11 February 1854 in Kraków, was a Polish entrepreneur, banker and pioneering industrialist. He was known as the "King of Zinc" and opened the London Zinc Works in Hoxton in 1837.
He was the son of Józefina, née Frey and Piotr Steinkeller descended from Pomeranian nobility. The family being of Roman Catholic observance, migrated to the Tyrol at the time of the Reformation, and later moved to Vienna. In mid 18th century, Steinkeller's grandfather arrived in Kraków to open a wholesale business in spices. The family business carried on into the next generation, headed by the following Piotr, who died prematurely in 1813, leaving a widow with 5 children. At that stage Piotr Antoni was sent to Vienna to study international trade and to do an internship in banking. He returned to Kraków in 1818 and took over the management of the family business.
From the start he evinced great energy and inventiveness. He proceeded to make local investments in Kraków Free State. In 1822 he bought a mining concession near Jaworzno, where he built a coal mine and a zinc smelting factory that he named "Józefina" after his mother. It became the scene of his broad range of economic interests as he proved himself a pioneer in the industrial field. He made contracts for an uninterrupted supply of raw materials from the open-cast zinc mine in Długoszyn and leased further zinc ore deposits in Byczyna. He established a state-of-the-art Zinc production-line that employed around 80 people. He was a social innovator in relation to his work-force: he brought in signed work contracts outlining the rights and obligations of both parties and provided accommodation for the workers. For that purpose he erected an estate for his employees - this became the foundation of today's Niedzieliska (pl) district. He also initiated a scheme to build a miners' hospital in Jaworzno and equipped the first industrial Fire service in the area.
In 1825 Steinkeller resolved to sell the Niedzieliski business and move to Warsaw, where he settled permanently. There he continued his pioneering economic involvement in several fields. He opened a large Department store, imported salt from England, invested in mining and Steel production in Dąbrowa Górnicza, where exploration of deep mining had just begun at Zagłębie Dąbrowskie. He established a Brickworks in Pomiechówek and bought a steam-driven mill in Solec in Warsaw. He expanded his zinc interests into large-scale production by leasing government owned tin mines and smelting facilities in Congress Poland. He also imported zinc from the Kraków area, controlled then by Habsburg Austria. Whereas in London he set up a zinc works to produce galvanised sheeting and from there he developed an international trade in the metal.
In 1838 he set up a Courier service whose network covered virtually all the main tracts in the Russian-controlled Kingdom of Poland and outlying areas, using specialist courier carriages he produced at his Solec depot, known as „steinkellerki" - Steinkeller's Diligence”. He supplemented these with a river courier service. Until the opening of the Warsaw-Vienna railway of which he was one of the early backers and investors, his messenger network was the chief source of his revenues.
Thanks to his efforts, on Nowy Świat Street, the main commercial thoroughfare in Warsaw, the road was laid out in timber blocks. He acquired a vast country estate near Częstochowa, in an area known as dominium żareckie or "Żarki domain", including the town of Żarki, and villages like: Jaroszów, Zawada, Leśniów, Przewodziszowice, Jaworznik, Ciszówka, Myszków, Nowa Wieś and Warcianna. There he brought in modern agricultural techniques in raising crops and animal husbandry. He also opened a factory to produce agricultural machinery.
He was also an active investor and financier. Among his roles were consultant to Bank Polski, where he worked closely with Henryk Łubieński, and was a senior consultant to the Warsaw Stock Exchange. The registered office of his business was in the Mniszchów Palace in Warsaw, that had been refurbished for the Warsaw Chamber of commerce (Warszawska Resursa Kupiecka), of which Steinkeller was an active member.
However, not all of Steinkeller's initiatives were crowned with success. This was due largely to problems of a technical nature. Faith in foreign specialists was sometimes misplaced. Examples of this were his over-reliance on them in the restoration of lead mines in Olkusz, or in the production of Farm equipment, or importing river barges from England whose draught was inappropriate for Polish waterways. His own financial situation took a turn for the worse towards the end of the 1840s. His indebtedness to Bank Polski, a new management (Łubieński and president Lubowidzki had been removed on charges of malfeasance) at the bank and a fire at his Solec works led to his being declared bankrupt in 1849. All his assets in Congress Poland were taken over by Bank Polski. He returned "over the border" to Kraków, where he still owned assets like his brickworks and a roof-tile factory in Podgórze. Not long after he died of a cardiac arrest.
Steinkeller was twice married: firstly, to Aniela Anthonin, and secondly to Maria Lemańska. From his first marriage there were four sons and a daughter, Józef, Alfred, Aleksander, Edward and Paulina. There was one son from the second marriage, Henryk Artur. Steinkeller's nephew by his sister, was Józef Hauke-Bosak.
Among his contemporaries he was greatly admired and carried great authority. His appeal to colleagues can be summed up as follows: "aside from his astonishing energy and his enormous zest for industry, he had a solid and honest respect for industry itself, not as a pretext for speculation, not as an asset stripper, but looking out for organic growth for the benefit of the country as a whole." He was awarded The Order of Saint Stanislaus III class 1839, The Order of St. Anna III class 1842. On the 50th anniversary of his death in 1904 a commemorative plaque to Steinkeller was placed in St Peter and Paul church, Warsaw with the inscription: To a deserving Polish industrial pioneer, from his grateful countrymen.
[https://en.wikipedia.org/wiki/Piotr_Steinkeller]

About Piotr Antoni Steinkeller h. Trzy Szpady (Polski)

Piotr Antoni Steinkeller (ur. 15 lutego 1799 w Krakowie, zm. 11 lutego 1854 tamże) – przedsiębiorca i bankier, pionier polskiego przemysłu.
Był synem Piotra Steinkellera i Józefiny z domu Frey; rodzina pochodziła ze szlachty pomorskiej, która w czasie reformacji emigrowała jako katolicy do Tyrolu, a potem do Wiednia. W połowie XVIII wieku przybył do Krakowa dziadek Piotra i założył hurtowy handel towarów kolonialnych. Interes rodzinny kontynuował ojciec Piotra, również Piotr, który zmarł w 1813 pozostawiając żonę z pięciorgiem dzieci. Piotr Antoni wyjechał wówczas do Wiednia, gdzie odbył studia handlowe i praktykę bankową. Powrócił do Krakowa w 1818 i przejął kierownictwo rodzinnego przedsiębiorstwa.
Od początku wykazywał rozmach i inwencję. Rozpoczął od inwestycji na terenie Rzeczypospolitej Krakowskiej. W 1822 zakupił nadanie górnicze pod Jaworznem, gdzie wybudował kopalnię węgla kamiennego i cynkownię którą nazwał na cześć matki Józefina. Zapewnił sobie dostawy rud galmanowych z pobliskich odkrywek w Długoszynie, wydzierżawił również tereny z pokładami tych rud w Byczynie. Stworzył nowoczesny zakład produkcji cynku z pełnym zapleczem surowcowym, zatrudniający ok. 80 osób. Wprowadzał także innowacje socjalne w odniesieniu do swych pracowników: podpisywał z nimi umowy o pracę (określające prawa i obowiązku obu ich stron) oraz zapewniał mieszkania dla pracowników. W tym celu założył osiedle dla załogi swego przedsiębiorstwa – to był początek dzisiejszej dzielnicy Jaworzna Niedzieliska. Był też inicjatorem budowy szpitala górniczego w Jaworznie oraz kupował wyposażenie niezbędne do organizacji pierwszej w okolicy przemysłowej straży pożarnej.
W 1825 Steinkeller zadecydował o sprzedaży firmy w Niedzieliskach i przeniósł się do Warszawy, gdzie osiadł na stałe. Tam podjął szeroką działalność gospodarczą, dał się poznać jako pionier w wielu dziedzinach gospodarczych. Otworzył duży dom handlowy, importował sól z Anglii, inwestował w kopalnie i huty w Dąbrowie Górniczej, które zapoczątkowały rozwój Zagłębia Dąbrowskiego, wybudował cegielnię w Pomiechówku, kupił i unowocześnił młyn parowy na Solcu w Warszawie. Na szeroką skalę zajął się górnictwem i hutnictwem cynku: dzierżawił rządowe kopalnie huty cynku w Królestwie Kongresowym, kupował również cynk z produkcji Rzeczypospolitej Krakowskiej, a pod Londynem wybudował walcownię blachy cynkowej i prowadził międzynarodowy handel w tym zakresie.
W 1838 otworzył sieć kurierską obejmującą praktycznie wszystkie ważniejsze trakty Kongresówki i okolic (obsługiwaną przy pomocy dyliżansów produkowanych przez niego na Solcu, zwanych od jego nazwiska „steinkellerkami”, uzupełnianą różnymi przedsięwzięciami w zakresie żeglugi rzecznej), stanowiącą znaczne źródło jego dochodów. Dzięki jego staraniom na Nowym Świecie w Warszawie pojawił się drewniany bruk. Posiadał również majątek ziemski koło Częstochowy, tzw. dominium żareckie (obejmujące oprócz miasta Żarki, także miejscowości: Jaroszów, Zawadę, Leśniów, Przewodziszowice, Jaworznik, Cisówkę, Myszków, Nową Wieś i Warciannę)[2], gdzie wprowadzał nowoczesne metody uprawy i hodowli, założył też tam zakład produkcji maszyn rolniczych. Prowadził także aktywną działalność na rynku finansowym: był m.in. radcą Banku Polskiego i starszym warszawskiej giełdy. Siedziba jego spółki znalazła się w Pałacu Mniszchów, wyremontowanym dla warszawskiej Resursy Kupieckiej, w której Steinkeller aktywnie działał.
Był jednym z pomysłodawców i pierwotnych akcjonariuszy kolei warszawsko-wiedeńskiej, w 1938 zainicjował powstanie Towarzystwa Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej. W trakcie realizacji tej inwestycji zbankrutował jeden z udziałowców, austriacka spółka „Steineret Campanie” w Wiedniu, a Towarzystwo popadło w długi i nie otrzymało pomocy rządu carskiego. W konsekwencji w maju 1842 zbankrutowało także Towarzystwo Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej. Kolej dokończono już bez udziału Steinkellera (akcje Towarzystwa wykupił Bank Pożyczkowy Cesarstwa Rosyjskiego).
Porażką zakończyły się także jego inne inicjatywy. Nawet sprowadzani z zagranicy specjaliści nie rozwiązali trudności przy odwadnianiu kopalń ołowiu w Olkuszu czy przy produkcji maszyn rolniczych. Sytuacja finansowa Steinkellera ostatecznie pogorszyła się pod koniec lat 40. XIX w. Rosnące zadłużenie w Banku Polskim oraz pożar kompleksu na Solcu doprowadziły do tego, że w 1849 ogłoszone zostało jego bankructwo i cały jego majątek w Kongresówce został przejęty w przez Bank Polski, a on sam wrócił do Krakowa (posiadał wciąż m.in. cegielnię i fabrykę dachówek w podkrakowskim Podgórzu). Wkrótce potem zmarł na atak serca.
Wśród swoich współczesnych cieszył się wielkim uznaniem i autorytetem, a szczególnie ceniono w nim …obok niesłychanej energii, olbrzymiej przedsiębiorczości przemysłowej, ten właśnie zmysł solidnego i szlachetnego traktowania przemysłu; nie jako spekulacji, nie rabunkowe lecz organiczne z ogólną korzyścią kraju. W 1839 został odznaczony orderem św. Stanisława III klasy, a w 1842 orderem św. Anny III klasy. W pięćdziesięcioletnią rocznicę jego śmierci poświęcono mu tablicę pamiątkową w warszawskim kościele św. Piotra i Pawła z napisem Zasłużonemu przodownikowi polskiego przemysłu, wdzięczni rodacy.
Steinkeller był dwukrotnie żonaty, z Anielą Anthonin, a następnie Marią Lemańską. Z pierwszego małżeństwa pochodzili synowie – Józef, Alfred, Aleksander i Edward oraz jedyna córka Paulina. Z drugiego związku urodził się syn Henryk Artur. Siostrzeńcem Steinkellera był Józef Hauke-Bosak.
[https://pl.wikipedia.org/wiki/Piotr_Steinkeller]